Ogłoszenie parafialne

Chciałam Was poinformować, że mam trochę kłopotów w szkole i muszę się trochę podciągnąć z kilku przedmiotów. :/ W związku z tym, rozdziały będą się pojawiały rzadziej, ale mimo wszystko postaram się coś naskrobać w wolnej chwili :)

Rozdział 19

Rano ani ja, ani Ney nie mogliśmy zebrać się z łóżka.
- Chyba troszkę przesadziliśmy tej nocy, nie uważasz?- zapytałam po przebudzeniu.
- No może trochę- powiedział i się przeciągnął.- Ale waaarto było- dodał po chwili i szeroko się uśmiechnął.
Mhmmm- przyznałam mu rację i przytuliłam się do jego klatki piersiowej.

[3 godziny później]
Odwiozłam Ney’a na lotnisko i z trudem się z nim pożegnałam. Mimo tego, że do Barcelony miałam przylecieć półtora tygodnia później, wiedziałam, że stęsknię się za nim cholernie.
- Ej ej ej tylko mi tu nie płacz kochana.- zaśmiał się i mnie przytulił, gdy zobaczył, że oczy mi się zaszkliły.
- Nie no coś ty!- uśmiechnęłam się i ponownie się do niego przytuliłam.
- Dobra, ja już muszę iść. Kocham cię.
- Ja ciebie też, trzymaj się- odpowiedziałam i pocałowałam go namiętnie.
Po straaasznie długim  pożegnaniu, czekałam jeszcze aż samolot którym miał lecieć wystartuje. Gdy samolot odleciał, postanowiłam pojechać do domu. Po powrocie położyłam się na leżaku w ogrodzie i patrzyłam się w bezchmurne niebo. Rozmyślałam o tym, jakie szczęście mnie spotkało.
- To po prostu niesamowite, że poznałam w końcu wspaniałego faceta. Ja pierdzielę, nie mogę teraz uwierzyć w to, że sam Neymar da Silva Santos Jr. jest moim chłopakiem. No po prostu nie wieeerzę! Nie sądziłam, że taka zwyczajna dziewczyna jak ja może zainteresować światowej sławy piłkarza. W sumie mam gdzieś to, że ma kupę kasy, że jest sławny, po prostu wisi mi to i powiewa … Jedyne co cały czas mnie zastanawia to, to że on mógłby mieć praktycznie każdą dziewczynę jaką sobie tylko wymarzy a wybrał mnie…- moje przemyślenia przerwał Dominik.
- No i co o tym myślisz?- zapytał z wyraźnym podekscytowaniem
- Słucham? Co mówiłeś? Bo zamyśliłam się i… nie słyszałam, sorry.- powiedziałam zdezorientowana.
- No mogę czy nie?
- Ale co?
- No mogę do was przyjechać?
- Yyy?
- Pytałem się, czy mogę przyjechać do was… na ten tydzień, albo dwa?
- A szkoła? Pomyślałeś w ogóle o tym? Poza tym… co ci w ogóle do głowy przyszło? Rodzice wiedzą?- zasypałam go serią pytań.
- No nie… ale najpierw ciebie chciałem zapytać.
- Nie ma mowy! Nie będziesz zawalał szkoły!
- Nie zawalę, bo przedłużyli nam wakacje o dwa tygodnie, bo przecież remont robią i się nie wyrobili.
-No nie wiem młody… Czemu wcześniej nie zapytałeś? Nie wiem co na to Ney…
- To znaczy, że się zgadzasz?
- No… powiedzmy… ale zobaczymy co powie Neymar, jeśli on się zgodzi to ok. A warto by było jeszcze  rodziców poinformować o twoich planach, co nie?
- Już idę się zapytać.
Rozwalił mnie pomysł mojego (niech będzie) brata. Nie wiedziałam co mam powiedzieć, bo osobiście nie miałam nic przeciwko temu, żeby przyjechał na jakiś czas, tym bardziej, że ma przedłużone wakacje, ale nie wiem jak zareagowałby na to Neymar, bo przecież miałam zamieszkać z nim.
Siedziałam jeszcze chwilę w ogrodzie. Dostałam sms od Neya.
- Już jestem prawie na miejscu. Jadę taksówką do domu :>
- Ok, a jak minęła podróż? :>
- Nawet spoko, pomijając fakt, że nie miałem z kim pogadać :<
- Oj :/ A właśnie! Muszę ci o czymś powiedzieć, ale to może zadzwonię hmm? :>
- Jasne. A co takiego? :o
Zadzwoniłam do niego i powiedziałam o czym gadałam z Dominikiem.
- Sam nie wiem… Chociaż… Nie widzę problemu. Tylko musi powiedzieć rodzicom, co nie?
- No tak, poszedł się zapytać. Szczerze? Wątpię, żeby się zgodzili.
- No to zobaczy się, dobra muszę już kończyć, bo już dojechałem. Muszę się rozpakować i iść na zakupy bo lodówka pewnie świeci pustkami.
-Ok, jak dowiem się co postanowili rodzice w sprawie Dominika to zadzwonię, albo napiszę.
- Ok. Kocham cię.
- Ja ciebie też. Trzymaj się.
- Hej.
Skończyłam rozmawiać i poszłam do domu. Od razu poszłam do salonu, gdzie zapewne siedzieli rodzice z Dominikiem. Rzeczywiście byli tam. Dominik wyglądał na niezbyt zadowolonego, z kolei rodzice… no sama nie wiem jak to opisać. Zapytałam o co chodzi.
- Co jest?
- Mogę jechać- odpowiedział Dominik.
- To chyba dobrze… nie cieszysz się?
- Cieszę… tylko…
- Jadę z wami.- powiedział tata.
- Ahaaa…. Ale po co?
- No przecież musi młody jakoś wrócić co nie?
- No w sumie… Spoooko…

[Półtora tygodnia później]
Dojechaliśmy już do domu taksówką, napisałam sms do Neya, że już jestem na miejscu i że niedługo przyjdę do niego, zgodził się. Oprowadziłam tatę i Dominika po domu, byli pod ogromnym wrażeniem. Chłopaki usadowili się na kanapie w salonie i gadali… oczywiście strasznie się obaj jarali tym, że są w Barcelonie itp. Zagadałam się z nimi i zupełnie zapomniałam o tym, że przecież miałam iść do Neya. Powiedziałam tacie, że wychodzę. Otwarłam drzwi i zobaczyłam stojącego za nimi Neymara. Wyszczerzyłam się na jego widok.
- Heeej.- powiedziałam, on zawtórował, po czym zaprosiłam go do środka. Gdy tylko zamknęłam drzwi Ney podszedł do mnie, przyciągnął do siebie, objął i zaczął całować. Naprawdę mi tego brakowało przez ten czas. Odwzajemniłam pocałunek. Ney w końcu podniósł mnie i zaczął zmierzać w kierunku salonu. Chciałam mu przypomnieć, że nie jesteśmy sami, ale całował mnie w ten sposób, że po prostu nie mogłam się od niego oderwać.

 


No i jest kolejny, wybaczcie mi, że jest taki ch*jowy :/ Z pisaniem idzie mi duużo gorzej niż wcześniej :/ Czytam Wasze opowiadania i myślę, że moje jest coraz bardziej nużące. Na początku naprawdę było fajne i zdecydowanie bardziej interesujące... teraz to jest po prostu jakaś masakra.
Napiszcie mi proszę, co o tym wszystkim sądzicie, bo mam strasznego doła  ;_;

Rozdział 18

- Nie wiem… A co chcesz?- powiedziałem i przymrużyłem oczy, a ona się zaśmiała.
- Kompletnie nie mam pomysłu. Hmmm… może obczajmy jakiś film, albo coś?
- A może zagramy…
- Nieee, tylko nie to! Człowieku, wykończysz mnie z tym.- powiedziała i zdzieliła mnie poduszką.
- No ale miałaś mnie trochę podszkolić, więc…- odpowiedziałem i oddałem.
- No dobra, ale później obejrzyjmy jakiś film, co?- zrobiła smutną minkę i odłożyła poduszkę.
- Spoko, tylko jaki? Komedia, horror, albooo…- uśmiechnąłem się i uniosłem brew.
- Haha! Czyś ty zgłupiał?
- Nie. Czemu?- wyszczerzyłem się.
- Pfff… poszukam jakiejś komedii, horroru i czegoś specjalnie… dla ciebie.- puściła mi oczko, wyszczerzyła się i chwyciła laptop, zaczęła szukać filmów.
- Ty wiesz, że żartowałem z tym…- powiedziałem śmiejąc się, gdy zauważyłem, że zaczyna przeglądać filmy, które były… No w każdym bądź razie nie zaliczały się one do komedii, ani horrorów.
- Wiem, ale tak z ciekawości przeglądam.
- Bo już myślałem...
- Jaja sobie robię przecież.- powiedziała i zamknęła laptop.
Poleżeliśmy jeszcze chwilę w łóżku, pogadaliśmy, później wspólnie poszliśmy przygotować śniadanie, to znaczy Alex robiła śniadanie, a ja siedziałem i patrzyłem się na nią.
- Jeeejku, to ty mi się tak przyglądasz?- zapytała ze zdziwieniem.
- Po prostu… Chyba lepiej nie mogłem trafić- spojrzała na mnie pytająco- Nie dość, że jesteś niesamowicie ładna i… to jeszcze zajebiście grasz w nogę, w dodatku jak coś ugotujesz to normalnie…
Taka kobieta to wręcz ideał.
- Przestań, bo się zarumienię- zaśmiała się.- Nie przesadzasz troszkę?- dodała po chwili.
- Niby czemu?
- No bo… modelką to ja nie zostanę, a naleśniki to chyba każdy potrafi zrobić. No… z małymi wyjątkami- powiedziała i zaśmiała się.
- Tsaaa… Ty mi mów, a ja wiem swoje. Według mnie jesteś idealna.
-Nikt nie jest idealny, Ney, a nawet jeśli, to na pewno nie ja.- zmierzyła mnie wzrokiem i opuściła głowę.
- Oj… jesteś.- uśmiechnąłem się i przytuliłem ją.
 
[Jakieś 2 godziny później]
- No jaaaa! Nie wytrzymam, znów mnie ograłaś. Ja pierdzielę!- powiedziałem zirytowany.
- Nie bulwersuj się tak. Poza tym, idzie ci znacznie lepiej niż wcześniej.
- Ooo! Dobrze wiedzieć.
- Dawaj jeszcze jeden mecz.
- Nieee! Już mam dosyć.
- Sam chciałeś grać, a teraz się migasz?
-Jaki ma sens granie z tobą, skoro i tak zawsze wygrywasz?- powiedziałem z nadąsaną miną.
- Nie zawsze- odpowiedziała i założyła ręce.
- Dobra, jeszcze raz, ale daj mi fory, co?
- Niee maa! Jak się postarasz to może uda ci się wygrać.
- Ale przypał, nie sądziłem, że jestem taką lamą. Żeby dziewczyna mnie ograła?- powiedziałem śmiejąc się i przybiłem facepalma, Al spojrzała na mnie powstrzymując śmiech.
Rozegraliśmy kolejny mecz, który tym razem zakończył się remisem. Po chwili włączyliśmy jakąś komedię, ale nie obejrzeliśmy jej, bo zaczęła się burza.
- Kurw…- powiedziała Alex, ale nie dokończyła, bo wiedziała, że nie lubię jak przeklina. „ No bo do takiej ładnej dziewczyny to nie pasuje” i zgodzę się z tym, ale ona jakoś za szczególnie się tym nie przejmowała i czasami klęła jak najęta.
- Kurde… ta pogoda jest po prostu okropna!- powiedziała po chwili, usiadła obok mnie i wtuliła się we mnie.
- No wiem, to co robimy?
- Chyba zostaje nam siedzieć i umierać z nudów.- odparła zawiedziona.
- Ehm… niekoniecznie.- powiedziałem i zacząłem ją łaskotać, zaczęła się śmiać. Normalnie płakała już ze śmiechu, gdy przestałem spojrzała mi głęboko w oczy i się uśmiechnęła.  Zaczęła mnie całować, zdziwiłem się, ale odwzajemniałem każdy jej pocałunek. Naprawdę nie spodziewałem się takiego obrotu sprawy.

*Alex*
Po prostu nie mogłam uwierzyć w to, że odważyłam się to zrobić, bałam się tego, że coś spieprzę, że go rozczaruję, czy coś, ale poszło zdecydowanie lepiej niż przypuszczałam. Pocałowałam go, on odwzajemniał, później wylądowaliśmy w łóżku.
- To było… niesamowite.- powiedział Ney z uśmiechem na twarzy, gdy już było po wszystkim.
- Serio?- zapytałam niepewnie.
- Serio, nie wiedziałem, że… Jesteś aż tak dobra w tych sprawach.
- No to dobrze… ja też nie wiedziałam.- powiedziałam i odetchnęłam z ulgą, a on pocałował mnie w czoło.
Sporo czasu leżeliśmy w łóżku, rozmawialiśmy. Później dokończyliśmy oglądać tą nieszczęsną komedię. Około 18⁰⁰ wrócili rodzice z Dominikiem. Po kolacji pomogłam się spakować Neyowi, bo następnego dnia miał samolot powrotny do Barcelony. Wieczorem zaczęliśmy oglądać jakiś film, ale oboje stwierdziliśmy, że zdecydowanie lepiej będzie porobić… coś innego.  






No i oddaję kolejny rozdział w Wasze ręce :D Mam nadzieję, że się spodobał choć trochę ;) Nie wiedzieć czemu mam straszną bekę, gdy wspomnę sobie ten rozdział xD  po prostu chyba nie potrafię sobie wyobrazić Neya w "takiej" sytuacji xD
 

Rozdział 17

- Wiecie, mam wam coś ważnego do powiedzenia- wydusiłam z siebie w końcu. Mama spojrzała na mnie z przerażeniem, pewnie znów pomyślała, że jestem w ciąży, nie wiem co ona z tym miała.
- Co takiego, kochanie?- zapytał tata. Przynajmniej jemu nie odwalało.
- Dostałam się na medycynę.
- Naprawdę? To cudownie!- powiedzieli zgodnie rodzice.
- Tak tylko… w Barcelonie.
- Aha… No świetnie. To zostawisz nas i zamieszkasz z nim, tak? Cudownie!- mama uniosła głos i wyszła z jadalni. Pobiegłam za nią.
- Mamo, poczekaj! Po prostu złożyłam papiery na uczelni w Barcelonie, bo myślałam, że studia w Hiszpanii będą lepszą opcją. To już nie jest kwestia tego, że Neymar tam mieszka, tylko pomyślałam, że poznam nowych ludzi i …
- Ale czemu nam nic wcześniej nie powiedziałaś?
- Bo niedawno sama się dowiedziałam, że jednak mnie przyjęli. Miałam marne szanse, ale jednak się dostałam. Myślałam, że się ucieszysz, a ty znów odwalasz szopkę.
- Przepraszam, ale po prostu nie mogę zrozumieć tego, że się wyprowadzisz i odetniesz się od nas i…
- Mamuś, nie odetnę się, będę dzwonić, będę was odwiedzać. Czemu w ogóle pomyślałaś, że się odetnę?- powiedziałam i przytuliłam się do mamy.
- Nie wiem. Przepraszam.
- Dobra, chodź, dokończymy kolację.
Wróciłyśmy do jadalni, dokończyłyśmy jeść, później pomogłam zmywać. Jeszcze poszłam do salonu zagrać z Dominikiem w fifę, bo truł mi strasznie, Ney siedział na kanapie i podziwiał nasze poczynania. Dałam kuzynowi fory i dałam mu wygrać, a niech się chłopak cieszy, Neymar nabijał się ze mnie, że przegrałam i tym razem zagrałam z nim. Po kilkudziesięciu minutach nawalania w fifę wróciłam z Neyem do pokoju. Zaczęliśmy rozmawiać odnośnie mojej przeprowadzki do Barcelony.
- Wiesz, skoro już jesteśmy razem, to może… zamieszkasz ze mną?
- W sumie… czemu nie?- uśmiechnęłam się i przytuliłam chłopaka.- Ej a co ty na to, żebym pokazała ci trochę miasto? Jutro i tak zostajemy sami, bo rodzice jadą w odwiedziny do babci, zabierają ze sobą Dominika, więc  mogłabym cię trochę oprowadzić.
- Jasne, możemy się jutro przejść.
- Muszę zadzwonić do Pauliny, zapytać się jak tam jej poszło z Marciem.- palnęłam głupio, miałam nikomu nie mówić, ale się wygadałam.
- Z czym?
- A… nieważne.
- No powieeedz- usiadł obok mnie i oparł głowę o moje ramię.
- Niee…
- Gadaaj- zaśmiał się i zaczął mnie łaskotać, niestety wiedział, jak ze mnie wyciągnąć tę informację.
- Dooobra, ale przestań!- śmiałam się cały czas.
- Ok- odpowiedział, wyszczerzył się i pocałował mnie w nos.
- No więc… Paulina dzisiaj do mnie dzwoniła i powiedziała, że lekarz potwierdził jej ciążę.
- Że co? Jaką ciążę? Paula jest w ciąży?- zapytał ze zdziwieniem.
- No przecież ci powiedziałam.  No to dzwonię- powiedziałam po czym chwyciłam telefon i zadzwoniłam do przyjaciółki.
- Hej Paulinko, jak tam?
- Gdy mu powiedziałam to początkowo się zdziwił, ale później powiedział, że jest chyba najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi.
- Aaaa! Nawet nie wiesz jak się cieszę.- wydarłam się do słuchawki.
- Haha, wieeem, słyszę właśnie. A powiedz, jak rodzice zareagowali na wieść, że się przeprowadzasz?
- Aaa… mama stwierdziła, że jak się przeprowadzę, to się od nich odetnę i… nie wiem co jej w ogóle odbiło.
- No nieźle, a jak tam z Neymarem?
- Nawet spoczko, a co?
- Oj… chodzi mi czy …
- Dziewczynooo!
- No co? Ciekawa jestem- powiedziała z podekscytowaniem.
- Prawie… chyba, ale Dominik nam przeszkodził.
- No nie mogę…
- No cooo?
- Niiic- zaśmiała się.
- Dobra, ja już będę kończyć, bo Ney się niecierpliwi.- powiedziałam, ale zrozumiałam, że lepiej powinnam dobierać słowa.
- Haha! Trzymam kciuki- znów zaczęła się śmiać. Po co ja jej w ogóle mówiłam, że mam zamiar z nim „to” zrobić?
- Dobra, trzymaj się gamoniu!
- Na razie!- powiedziała, po czym ja się rozłączyłam.
Opowiedziałam Neymarowi o tym, co powiedziała mi przyjaciółka. Zawiesił się na tym, że Paula jest w ciąży i nadal nie mógł ogarnąć co mu przed chwilą powiedziałam.


[Następnego dnia]
*Ney*
Tym razem Al spała obok mnie. W sumie, czemu wcześniej tego nie zrobiła? Jak tylko się obudziłem i spojrzałem na nią, to przypomniało mi się to co zaszło w kuchni. Kuźwa, nie wiem co mi odwaliło, może nie powinienem, bo wiem, że nigdy nie była z facetem bliżej…  Chociaż, nie miała nic przeciwko, gdy zacząłem ją całować, sam nie wiem.
- Dzień dobry.- powiedziała do mnie Al zachrypniętym głosem.
- Dzień dobry, jak się spało?- pocałowałem ją w policzek, a ona się szeroko uśmiechnęła.
- Nawet dobrze, a tobie?
- W miarę… Wiesz, ten plan z wycieczką po mieście chyba nam nie wypali, bo pogoda jest straszna.- powiedziałem i wskazałem ręką na okno.
- No super, po prostu świetnie- powiedziała i się skrzywiła.- I co my będziemy robić, co?- dodała.




Wstawiam kolejny, zgodnie z obietnicą :) przepraszam, że taki krótki, ale kompletnie nie mam pomysłów. Brakuje mi weny :'( to wszystko przez tą szkołę xD w ogóle trochę spieprzyłam sprawę z tym, że nie wspominałam nic o tym, że nic nie wydarzyło się między Ney'em a Alex, wiecie o co mi chodzi ;) mam nadzieję, że wybaczycie mi to :D

AAA! I macie tutaj dwie foty Ney'a :D jedna po prostu... ahhh <3 a ta druga... masakra xD

Rozdział 16

*Alex*
Obudziłam się koło 7 rano. Wstałam z łóżka cała zaspana i chciałam wybrać się do kuchni, przecierając oczy potknęłam się o coś… o kogoś. Potknęłam się o Neymara, który spał na podłodze.
Wylądowałam na jego klatce piersiowej, a on obudził się. Spojrzałam na niego, jego mina wyrażała więcej niż tysiąc słów.
- Prze… przepraszam- wyjąkałam.
- Nic się nie stało- patrzył na mnie cały czas, po chwili uśmiechnął się i pocałował mnie w czubek głowy. Podniosłam się z niego i poszłam do kuchni. Przy stoliku w kuchni siedział tata i właśnie kończył dopijać kawę, a mama kończyła zmywanie.
- Hej- powiedziałam cicho i pomachałam ręką w ich stronę.
- Cześć córciu.- powiedziała mama. – Jak się spało?- dodał po chwili tata puszczając mi oczko.
- Dzięki, nawet dobrze- odpowiedziałam i szeroko się uśmiechnęłam- Jedziecie gdzieś?- zapytałam po chwili namysłu.
- Jedziemy po prezent dla Dominika. Mogłabyś upiec ciasteczka? Bardzo byś mi tym pomogła- powiedziała mama.
- Jasne- odpowiedziałam i wzięłam łyka kawy, którą zaparzyłam przed chwilą.
- Dobra, przepis zostawiłam ci tutaj.- powiedziała i wskazała na karteczkę leżącą na blacie. Po czym oboje wyszli z pomieszczenia.
- Oki, poradzę sobie jakoś. Wiesz, że przepis na twoje ciasteczka znam na pamięć- powiedziałam i się zaśmiałam.
- No racja… Będziemy gdzieś tak około 11 w domu- krzyknęła mama, po czym usłyszałam dźwięk zamykanych drzwi. Dopiłam kawę i poszłam do pokoju się przebrać w jakieś luźne ciuszki. Przy okazji zapytałam się Neymara, czy pomógłby mi w pieczeniu ciasteczek.
- Wiesz kochanie, mogę ci co najwyżej pomóc z jedzeniem ich. Przecież wiesz, że nie nadaję się do kuchni.- powiedział i wyszczerzył się.
- Masz rację- zaśmiałam się i pocałowałam go.
Udaliśmy się do kuchni, po czym zaczęłam szykować rzeczy na masę do ciasteczek. Wymieszałam wszystko i zaczęłam wykładać masę na blachę, przy czym cały czas karciłam Neymara, który ładował mi paluchy do miski z ciastem i cały czas się śmiał.
- Nie no jak z dzieckiem. Nie wpierdzielaj surowego ciasta bo cię będzie brzuch bolał!- powiedziałam i postukałam go w czoło.
- Oj tam, oj tam.- powiedział i zrobił głupawą minkę.
- Nie oj tam, oj tam, wiem co mówię.- spojrzałam w jego stronę i wstawiłam blachę do piekarnika.
Gdy wstałam Ney objął mnie w pasie i przyciągnął go siebie. Obróciłam się w jego stronę, on zaczął mnie namiętnie całować. Posadził mnie na blacie i przybliżył się do mnie jeszcze bardziej, zaczął mnie całować po szyi, jego ręce zawędrowały pod moją koszulkę, delikatnie gładził mnie po plecach, znów zaczął mnie całować, ale tym razem całował jakoś inaczej, z większą zawziętością. Byłam tak niesamowicie podniecona, że każdy jego dotyk mnie po prostu palił. Już zaczęłam mu zdejmować koszulkę, gdy usłyszałam czyjeś kroki. Oderwałam się od niego, spojrzał na mnie pytająco.
- Ktoś idzie- powiedziałam szeptem, po czym zeszłam z blatu i poprawiłam koszulkę, Ney zrobił to samo. Wyszłam z kuchni zamykając za sobą drzwi.
- Siema Alex!- powiedział Dominik po czym podszedł do mnie i przytulił się.
- Siemka młody. Najlepszego!- wyściskałam go, wycałowałam i wyszczerzyłam się.
- Dzięki.
- Jak było na imprezie?- zapytałam i próbowałam go powstrzymać, żeby nie wszedł do kuchni, gdzie siedział piłkarz.
- Nawet fajnie.- odpowiedział i spojrzał na mnie pytająco, bo torowałam drzwi do kuchni.
- A co porabiałeś w wakacje?
- Al, czemu nie chcesz mnie wpuścić?- zapytał i zaczął się śmiać.
- Piekę ciastka, poza tym…- zająknęłam się, bo nie wiedziałam co mam mu powiedzieć.
- Poza tym?- zmierzył mnie wzrokiem.
- Tam siedzi mój chłopak i … no wiesz- powiedziałam i przewróciłam oczami.
- Od kiedy ty masz chłopaka co? –  znów się zaśmiał.
- No mam… Ej a powiedz mi… Lubisz Neymara co nie?
- No tak, ale co on ma do pieczenia ciastek i do twojego chłopaka, hmm?- zapytał zirytowany.
-No bo wiesz…. On właśnie siedzi w naszej kuchni.
- Nie żartuj sobie ze mnie i wpuść mnie nooo!- powiedział z wyraźnym zdenerwowaniem.
- Proszę bardzo! Tylko się nie przewróć z wrażenia.- powiedziałam, uśmiechnęłam się i odsunęłam się od drzwi. Dominik je otworzył i stanął jak wryty, gdy zobaczył, że rzeczywiście w naszej kuchni siedzi Neymar.
- Może się tak przywitasz czopie? – powiedziałam do Dominika i poczochrałam go po głowie.
Chłopcy zaczęli gadać a ja poszłam do pokoju sprawdzić maila, bo dawno tego nie robiłam. Włączyłam laptopa i po chwili na skype zadzwoniła do mnie Paula.
- Cześć, i jak tam? Co powiedział lekarz?
- Hej. No właśnie ja w tej sprawie do ciebie dzwonię.- powiedziała ze smutkiem.
- Coś nie tak?
- Z dzieckiem wszystko ok, ale nie wiem jak powiedzieć Marcowi, że jestem w ciąży.
- Po prostu mu to powiedz. Zadzwoń do niego, umów się z nim i powiedz mu to…
- A jak mnie zostawi?
- Oj nie przesadzaj, wiesz, że cię kocha i nie zrobi tego.
- Masz rację.
- Nie przejmuj się.
- A jak tam u was?
- Nawet ok, rodzice nawet polubili Neya.
- To się cieszę. Dobra ja już kończę, powiem jak poszło.
- Dobra, trzymaj się.
 Zakończyłam rozmowę z Pauliną i poszłam wyciągnąć ciasteczka, które właśnie się upiekły.

[Kilka godzin później]
Wróciliśmy do domu po meczu, który rozegraliśmy z kilkoma kolegami Dominika.
- Jeszcze raz cię przepraszam, to było niechcący- powiedział Ney ze smutną miną.
- Nic się nie stało, serio. Przecież nie pierwszy i coś czuję, że nie ostatni raz zebrałam piłką w łeb.
- Jak coś by ci się stało to bym sobie nie wybaczył.
- Oj przestań już, przecież ci mówię, że nic mi nie jest- powiedziałam, pocałowałam go i przytuliłam.
Przebraliśmy się, później poszliśmy na kolację. Siedzieliśmy już przy stole, postanowiłam wreszcie pogadać z rodzicami, bałam się jak zareagują, ale w końcu przecież i tak musieli się dowiedzieć.





No i mamy koleeejnyyy :3 Jak się podoba? :D Jak myślicie? Co Al ma do powiedzenia swoim rodzicom? :P

Mam dla Was jeszcze krótką informację ;)
Po rozpoczęciu roku szkolnego posty na moim blogu będą się pojawiać gdzieś tak co tydzień, góra dwa, w weekendy :)

Macie tu jeszcze fotkę Neymara :D Niesamowicie się jaram tym zdjęciem :D Me gusta :3

Rozdział 15

Zaraz będziemy na miejscu. Tylko mi się tam nie przewróć- powiedziałam do Ney’a, który był wyraźnie przestraszony wizją spotkania z moją rodziną.
- Postaram się.
- Tylko nie zapominaj, że to był twój pomysł, żeby tutaj ze mną przylecieć, mogłeś wcześniej o tym pomyśleć- zaśmiałam się a on spiorunował mnie wzrokiem.
- A jak… jak mnie nie polubią?- powiedział ze smutną miną i opuścił wzrok.
- Oj przestań, znam swoich rodziców i wiem, że skoro ja cię pokochałam to oni na pewno cię polubią. Nawet jeśli, to nie mają wyboru.- uśmiechnęłam się cwaniacko i pocałowałam go.
- Może masz rację- głośno westchnął i pocałował mnie w policzek.
- Zobaczysz, nie będzie tak źle- uśmiechnęłam się do niego i znów go pocałowałam.
Dojechaliśmy już na miejsce, zapłaciłam za kurs. Ney pomógł mi wnieść bagaże, później przywitaliśmy się z moimi rodzicami, którzy początkowo nie byli zbytnio zadowoleni z przyjazdu piłkarza, ale jakoś się do niego przekonali, przynajmniej tak myślałam. Poszłam przygotować z mamą kolację, a tata miał nakryć do stołu. Gdy byłam z mamą już na osobności zaczęłyśmy rozmawiać. Chociaż to była bardziej sprzeczka nić rozmowa.
- Alex, czemu on w ogóle z tobą przyjechał?
- Nie wiem, chciał przyjechać, ja próbowałam go odwieść od tego pomysłu, ale się uparł i…
- Nie podoba mi się ten chłopak…
- Niby co w nim jest takiego złego, co?
- To, że jest piłkarzem. Zmienia dziewczyny jak rękawiczki. A co jeśli on cię wykorzysta i zostawi?
- Nie ma to jak oceniać ludzi po stereotypach…  Myślisz, że jak jest piłkarzem, to od razu jest skończonym dupkiem?
- Alex! Do cholery! Jeszcze wspomnisz moje słowa, wykorzysta cię i zostawi a ty znowu będziesz cierpieć!
- On taki nie jest! Nie znasz go! Naprawdę bardzo mi pomógł, ale ty tego nie zrozumiesz! Od razu stawiasz go na straconej pozycji.
- Niby w czym tak bardzo ci pomógł, co?
- Uratował mnie…- łza spłynęła mi po policzku, na wspomnienie, że prawie zostałam zgwałcona. Usiadłam przy stole i schowałam twarz w dłonie.
- Od… czego?- zapytała  już spokojnie, widząc, że chyba rzeczywiście musiało stać się coś poważnego.
- Dzień po przylocie do Barcelony byłam na imprezie, wtedy… jakiś chłopak próbował mnie… zgwałcić, a Neymar mnie uratował- z trudnością wydusiłam to z siebie. Przytuliłam się do mamy, która była w niezłym szoku, po tym, co jej powiedziałam.
- Przepraszam córciu, nie wiedziałam.
- Proszę cię, spróbuj go zaakceptować.
- Dobrze, a teraz idź sprawdzić czy ojciec nakrył do stołu.
- Ok.
Poszłam do jadalni sprawdzić, czy tata już przyszykował stół. Rzeczywiście stół był już gotowy, a tata częstował Ney’a nalewką, którą sam zrobił.
-  Eeej tatuś, co ty robisz?- zaśmiałam się
- Ćśś… żeby mama nie kapnęła- powiedział szeptem.
- Ok, ale dawaj trochę- powiedziałam szczerząc się, po czym tata podał mi kieliszek z trunkiem.
- Dobra, to może pójdę wam w czymś pomóc? Czy coś…- wtrącił Neymar, który był trochę zakłopotany tym, że dał się namówić do spróbowania nalewki. W drodze do kuchni zaczął mi się tłumaczyć.
- Ej, naprawdę nic się nie stało. Wiem, że tata ma niezły dar przekonywania, więc nie musisz się tłumaczyć.
- Ale, muszę powiedzieć szczerze, że dobra nawet ta nalewka- zaśmiał się, tak samo jak ja.
Neymar pomógł trochę przygotowywać kolację. Później wszyscy zasiedliśmy przy stole. Mama nawet się przekonała do niego, ale po dłuuugiej rozmowie. Po jego wyrazie twarzy dało się zauważyć, że czuł się niekomfortowo, przez pytania, które zadawała mu moja rodzicielka. Poszłam pozmywać po kolacji. Gdy mama weszła do kuchni, żeby mi pomóc, powiedziała coś, czego kompletnie bym się po niej nie spodziewała.
- Ok, już skończyłam. Idę zaścielić łóżko dla Neymara.
- Po co?
- Jak to po co? Musi przecież gdzieś spać.- zapytałam ze zdziwieniem.
- Już uszykowałam wam łóżko… w twoim pokoju.
- Aha… dzięki.- wydusiłam z siebie. Byłam w lekkim szoku, dlatego, że mama dawniej nie dopuszczała myśli, że mogłabym spać z facetem w jednym łóżku, no ale coś się jej nagle odmieniło. Nie spodziewałam się, że będę musiała spać z Ney’em razem, bo nawet jak nocowałam u niego, to spaliśmy osobno.
- No nic… Pomyśl, że to tak jak nocowanie z przyjaciółką, a ta przyjaciółka to tylko niesamowicie przystojny Brazylijczyk, który… Alex, Alex, Alex… spokooojnie, przecież nie musisz z nim od razu… - wzięłam głęboki oddech i weszłam z uśmiechem na twarzy do pokoju, gdzie siedział Ney. Gdy tylko zobaczył, że weszłam do pomieszczenia zaklepał miejsce obok siebie. Położyłam się obok niego i obejrzeliśmy jakiś film, później Ney zasnął, a ja nie mogłam zmrużyć oka, bo po prostu czułam się strasznie nieswojo leżąc obok niego. Chwyciłam swoją poduszkę i jakiś pierwszy lepszy koc i położyłam się na podłodze.
- Od razu lepiej- pomyślałam i odetchnęłam. Zasnęłam praktycznie od razu, gdy się położyłam.

*Ney*
Obudziłem się w środku nocy, Alex nie było obok mnie. Rozejrzałem się po pokoju, zdziwiłem się trochę, gdy zobaczyłem dziewczynę, która spała na podłodze. Podniosłem ją i lekko położyłem na łóżku, a sam zająłem jej miejsce na podłodze.



 

No i zgodnie z obietnicą mamy kolejny ;) Trochę zanudzam, ale mam nadzieję, że wybaczycie :)

Rozdział 14

Jezu co on tam tak długo robi?- pomyślałam, po czym wstałam i udałam się do kuchni. Gdy już prawie weszłam do pomieszczenia zderzyłam się z Ney’em który właśnie stamtąd wychodził. Cała zawartość szklanki, którą trzymał w dłoni wylądowała na moim dekolcie.
- Przepraszam.- powiedział i odwrócił się, chwycił ściereczkę, która leżała na blacie i zaczął mnie wycierać.
- Co ty robisz? Sama sobie poradzę- powiedziałam i zaczęłam się śmiać.
- Sorka- odpowiedział, wyszczerzył się i oddał mi ściereczkę.
- Pożyczysz mi jakąś swoją koszulkę?
- Jasne, zaraz wracam- powiedział i pobiegł po jakąś koszulkę, po chwili wrócił i mi ją podał, odebrałam i zdjęłam tą przemoczoną, Ney gapił się na mnie ze zdziwieniem.
- No coo? Cycków żeś nie widział? – wyszczerzyłam się, poprawiłam koszulkę, wymijając go poczochrałam go po głowie i usiadłam na kanapie, chwyciłam za pilot i zaczęłam przeglądać kanały. Ney usiadł obok mnie i oparł głowę o moje ramię.
- To jak? Pokażesz mi ten tatuaż?- zrobił smutną minkę.
- Nie!- wystawiłam język i walnęłam mu poduszką, on po chwili mi oddał. Świrowaliśmy i okładaliśmy się tymi poduszkami dobre kilka minut, kiedy Ney zaczął mnie łaskotać zaczęłam się drzeć a on się ze mnie nabijał.
- No to mam twój słaby punkt.- śmiał się na całego.
- Nie! Przestań! Przestań, proszę cię! Przestań nooo!- krzyczałam cały czas i śmiałam się, że aż leciały mi łzy.
- Dobra! Bo mi się tu zaraz posikasz!- powiedział nadal się śmiejąc.
- Oooj chyba za późno!- spojrzał na mnie z przerażeniem w oczach.- Żartowałam przecież!- dodałam po chwili i oboje znów śmialiśmy się do łez.


[ Miesiąc później]
- Czemu jesteś taka smutna? - zapytał Neymar przytulając mnie.
- Będę cholernie za tobą tęsknić. Najchętniej w ogóle bym nie wracała do Polski.- powiedziałam i zasunęłam walizkę.
- To nie wracaj.
- Wiesz, że muszę. Obiecałam Dominikowi.
-  A co byś powiedziała na to żeby…- urwał i jakby zastanawiał się, czy to co chce mi powiedzieć jest do końca dobre.
- Co?- zapytałam ze zdziwieniem.
- Może… polecę z tobą?
- A co z klubem? Przecież musisz grać.
- Jest jeszcze trochę czasu do rozpoczęcia sezonu, więc mogę polecieć z tobą.
- Ale…
- Nie ma żadnego ale. Lecę z tobą. A teraz idę się spakować- wyszczerzył się, pocałował mnie i poszedł do swojego domu.
Byłam zdumiona tym, że postanowił polecieć ze mną. Nie, żeby mi to nie odpowiadało, bo bardzo się cieszyłam, ale moi rodzice przecież nic nie wiedzieli o mnie i o Ney’u.
I po co upierałam się, że nic między nami nie ma, skoro tak nie jest- pomyślałam.
Moje przemyślenia przerwała moja komórka, która właśnie zaczęła dzwonić.
- Słucham?
- Cześć córciu, jak tam?
- Cześć mamuś. W porządku, właśnie skończyłam się pakować.
- Nie mogę się już doczekać kiedy cię zobaczę.
- Ja też nie… a właśnie…- urwałam, bo nie wiedziałam jak powiedzieć o tym, że przylatuje ze mną Neymar.
- Coś się stało?
- Nic, po prostu… Nie będę sama.
- Ale… Ale jak to?- zapytała ze zdziwieniem.
- Neymar przylatuje ze mną- zaśmiałam się.
- Aaa! Bo już myślałam, że…
- Niee! Co ty znów wymyślasz!?
- Przepraszam, po prostu martwię się o ciebie.
- No właśnie widzę.
Porozmawiałam z mamą i jeszcze sprawdziłam czy wszystko zapakowałam. W końcu zaczęłam się niecierpliwić, bo Neymara już nie było 2 godziny, poszłam do niego, patrzę a on nawet nie zaczął się pakować, strasznie się zdziwiłam, bo myślałam, że jako piłkarz jest przyzwyczajony do wyjazdów.
- Może ci pomóc?- zapytałam rozbawiona rozglądając się po pokoju, gdzie panował kompletny nieporządek, wszędzie leżały porozwalane ciuchy itd.
- Nieee… poradzę sobie.
- Właśnie widzę jak sobie radzisz.- zaśmiałam się i założyłam ręce na biodra.
- No dobra. Pomóż mi, bo nie ogarniam.
Pomogłam mu się spakować i kolejny wieczór spędziliśmy razem oglądając jakiś denny film.
Następnego dnia, gdy siedzieliśmy już w samolocie, Ney zapytał mnie o Dominika.
- Może opowiesz mi coś o nim?
- No więc. Dominik to mój kuzyn, ma 14 lat, no 15, bo jutro ma urodziny. Jakieś półtora roku temu w wypadku samochodowym zginęła jego mama, a jego ojciec wtedy zaczął pić. Moi rodzice postanowili się młodym zająć, ale nie mogli w ogóle do niego dotrzeć a mi się to jakoś udało. Teraz jest dla mnie jak brat.
- O kurde…- wydusił z siebie, był wyraźnie zaskoczony. Pewnie był święcie przekonany, że to po prostu jakiś rozwydrzony dzieciak.
- Nooo… Kuźwa… teraz uświadomiłam sobie, że nie mam dla niego prezentu.
- Nie martw się, coś wymyślimy na miejscu.
Pogadałam jeszcze z Neyem,  Później, gdy już wylądowaliśmy i wsiedliśmy do taksówki wysłałam sms’a do Dominika z informacją, że już jestem w drodze do domu.
- Siema młody, niedługo będę w domu, już siedzę w taksówce ;)
- Fajnie, ale nie ma mnie w domu. ;( Jestem z kumplami na meczu.
- Aha. Szkoda ;( O której będziesz?
- Raczej późno. Idę jeszcze na małą imprezkę, bo przygotowali coś dla mnie z okazji urodzin.
- Ale urodziny masz jutro a nie dziś ;D
- Wiem, ale jutro mam zamiar spędzić czas z wami, więc umówiłem się z kumplami na dzisiaj ;)
- Spoczko, w takim razie widzimy się jutro ;)
- Do jutra, nie mogę się już doczekać aż cię w końcu zobaczę :D
Tak zajęłam się wymianą wiadomości z Dominikiem, że zupełnie nie słuchałam co mówi do mnie Ney, który był wyraźnie zirytowany.
- Słuchasz mnie w ogóle?- zapytał z wyrzutem.
- Taak… przepraszam, ale zamyśliłam się. Co mówiłeś?
- Jak dogadam się z twoimi rodzicami?
- Nie ma się co martwić na zapas, mama ogarnia hiszpański, więc chyba się dogadacie. A tata… hmmm… z tatą może być trochę gorzej, bo on z kolei angielski ogarnia perfekcyjnie, a…
- No dobra, może rzeczywiście nie będzie tak źle. A wymyśliłaś już co dasz Dominikowi?
- Właśnie nie bardzo… chociaż…
- Już się boję, gdy widzę tą twoją minę.- zaśmiał się i objął mnie.
- Oj nie przesadzaj. Nie miałam pomysłu, ale przecież ty przyleciałeś ze mną.
- No iii?...- zapytał zdziwiony.
- Nooo i… Dominik chyba jak każdy chłopak uwielbia grać w piłkę, więęęc…
- Więc mam z nim zagrać?
- Dokładnie!- wyszczerzyłam się do Ney’a
- Oookej, ale pod jednym warunkiem.
- Jakim?
- Zagrasz z nami.- spojrzał na mnie i cwaniacko się uśmiechnął.
- Widzę, że chcesz, żebym się skompromitowała.
- Czemu?
- Nie grałam 2 lata, zapomniałam już jak piłka wygląda.
- Oj nie przesadzaj, wierzę w ciebie- powiedział i pocałował mnie w czoło.




Nooo i mamy kolejny! :D Jak myślicie? Rodzice Al polubią Neymara, czy wręcz przeciwnie? ;)