Rozdział 10

[Dwa dni później]
Stałam pod domem Neymara, czekałam aż mi otworzy. Sterczałam tam kilka minut, sprawdziłam czy może jest otwarte. Było otwarte, weszłam do domu, w środku nie było żywego ducha.
- Jest tu ktoś?
Nikt nie odpowiadał, weszłam na piętro. Zbierałam się już do wyjścia. Po chwili z łazienki wyszedł Neymar ze słuchawkami na uszach i w samym ręczniku. To by wyjaśniało czemu nie otworzył mi drzwi, bo po prostu nie słyszał dzwonka. Nie zauważył mnie i dalej tańczył to swoje słynne Ai Se Eu Te Pego, nucąc przy tym pod nosem. Gapiłam się na niego przez dłuższą chwilę i o mało nie posiusiałam się tam ze śmiechu, kiedy mnie zauważył, myślałam, że mu oczy wyjdą.
-Cc.. Co ty tu robisz?- wyjąkał z ogromnym zdziwieniem. Chcąc zdjąć słuchawki zaczepił ręką o ręcznik, który po chwili leżał na ziemi. Tego już było za wiele! Nie dość, że stał przede mną chłopak, który samą swoją obecnością sprawiał, że się rozpływam. To jeszcze stał naprzeciw mnie zupełnie bez żadnego kawałka materiału na swoim niesamowicie seksownym i wyrzeźbionym ciele. Gapiłam się na niego kilka sekund, po czym opuściłam wzrok i chciałam udać się do wyjścia, ale po chwili Ney mnie zatrzymał.
- Poczekaj, ja zaraz wracam… tylko się ubiorę i jestem.- powiedział z zażenowaniem, naciągając ręcznik na tyłeczek.
- OK, poczekam.- powiedziałam z równie ogromnym zażenowaniem. Nie chciałam tam z nim jeszcze siedzieć, bo zwyczajnie czułam się nieswojo po tej niezręcznej sytuacji, już chciałam sobie pójść, gdy nagle usłyszałam straszny huk z łazienki. Pobiegłam tam przerażona i otworzyłam drzwi do pomieszczenia. Zobaczyłam Neymara siedzącego na ziemi i trzymającego się kurczowo za czoło .
- Ney nic ci nie jest?- krzyknęłam przerażona.
- Nie wiem…
- Pokaż…- powiedziałam i zabrałam jego rękę
- Kur… strasznie boli.- powiedział skrzywiony
- No wcale się nie dziwię! Masz rozpieprzone czoło. Chodź założę ci opatrunek.- powiedziałam i pomogłam mu wstać, po czym udaliśmy się do salonu.
Po chwili odkaziłam mu ranę i założyłam plaster.
- Dziękuję.- powiedział słodziutko się uśmiechając, odwzajemniłam uśmiech. Ney rozłożył się na kanapie i wgapiał się w sufit, ja siedziałam obok niego i spoglądałam na jego klatę, jak na złość po chwili to zauważył.
- Na co się tak gapisz?- zaśmiał się i poczochrał mnie go głowie.
- A jakbym ja siedziała obok ciebie bez koszulki to byś się nie patrzył?- powiedziałam z ironią i poruszałam brwiami, śmiejąc się przy tym.
- No nie wiem… prędzej kazałbym ci się ubrać.- powiedział szczerząc się.
- Mhmmm… już to widzę brat!- wtrąciła Rafaella, która właśnie weszła do salonu.
- No cooo?- zapytał mnie z wyrzutem.- Z resztą miałbym na co popatrzeć.- dodał szczerząc się przy tym i puścił mi oczko. Zmierzyłam go wzrokiem. Rafa za chwilę się pomiędzy nas przysiadła. I spojrzała na brata.
- A tobie co się stało?- powiedziała wskazując na jego opatrunek.
- Nie ważne… długa historia.- zaśmiał się i spojrzał na mnie. Od razu przypomniał mi się widok jego…
Nie żeby coś było z nim nie tak, ale niecodziennie widywałam coś takiego. Ney po chwili wstał i poszedł w kierunku kuchni.
- A ty Alex, na serio pomyślałaś, że jestem jego dziewczyną?- zapytała się mnie i skinęła głową w stronę jej brata.
- Wcale, że nie myślałam…- nie dokończyłam bo mi przerwała.
- Oj przecież widziałam wyraźną ulgę na twojej twarzy gdy powiedział, że jesteśmy rodzeństwem.- uśmiechnęła się i puściła mi oczko.
- No, masz rację. Nie wiem jak mogłam tak pomyśleć, bo przecież jesteście do siebie cholernie podobni.- powiedziałam i odwzajemniłam uśmiech.
- Z resztą, gdybym nie była jego siostrą to nawet bym go nie tknęła…- powiedziała z grymasem.
-A to niby czemu?- zapytałam szczerząc się.
- Za głupi jest!- powiedziała i parsknęła śmiechem.
-Eeeee! Ja tu jestem!- krzyknął Neymar wychylając głowę zza ściany kuchni. Obie się zaśmiałyśmy.
Gadałyśmy tak dłuuugo, muszę stwierdzić, że okazała się naprawdę świetną dziewczyną. Skorzystałam z okazji i zapytałam się jej czy Ney mówił coś o mnie.
- Słuchaj, chciałam się ciebie o coś zapytać…
-Słucham cię.- powiedziała i uśmiechnęła się.
- Bo wiesz. Neymar ostatnio na imprezie powiedział mi coś co… dało mi do myślenia. Zaczęłam niepewnie i po chwili opowiedziałam jej wszystko ze szczegółami.
- Wiesz… według mnie jesteś świetną dziewczyną, ale aż mnie dziwi to, że mój brat ma na twoim punkcie takiego świra, to znaczy… nie żeby z tobą coś było nie tak, tylko on przeważnie szuka panienki na jedną noc a o tobie gada cały czas, no po prosu gęba mu się nie zamyka. Wychwala cię i w ogóle. No sama wiesz.- spojrzałam na nią ze zdziwieniem, bo myślałam, że on po prostu chce mnie tylko przelecieć a jego siostra upewniła mnie w tym, że on jednak rzeczywiście coś do mnie czuje. Usłyszałam huk dobiegający z kuchni. Pobiegłam do kuchni i zobaczyłam Neymara, który siedzi na ziemi i trzyma się za kolano
- Jasna cholera!- krzyknęłam przerażona.- Coś ty zrobił?
- Zostawiłem otwarte drzwiczki do szafki i o nich zapomniałem, jak się odwróciłem to z całej siły walnąłem się w kolano.- powiedział skrzywiony. Spojrzałam na niego i przybiłam facepalma.
-Czy ty to robisz specjalnie?
-Ale co?- zapytał zdziwiony.
- Najpierw rozpieprzyłeś sobie czoło, teraz stłukłeś kolano. To chyba przeze mnie! Powinnam się trzymać od ciebie z daleka, bo jeszcze ci się stanie coś poważnego.- zażartowałam i w tym samym czasie przyłożyłam mu woreczek z lodem do kolana i usiadłam obok niego.
- Nieee! Tylko nie to! Będę na siebie bardziej uważał.- powiedział i mnie objął. Spojrzałam prosto w jego oczka a on się uśmiechnął i pocałował mnie w policzek.
- Na co się gapisz?- powiedziałam i zaśmiałam się, bo zobaczyłam, że wgapia mi się w dekolt.
- Przepraszam. To jest silniejsze ode mnie!- powiedział i zrobił głupkowatą minę.
- Od jutra będę przychodzić na spotkania z tobą w golfie.- przeczesałam jego włosy i wyszczerzyłam się.
- Nie rób mi tego!- zrobił smutną minę.
- Jesteś niemożliwy!
- Wiem.- zaśmiał się i poruszał brwiami.
Siedzieliśmy tak dłuższą chwilę na podłodze w kuchni.
-Wiesz, to co mi wtedy powiedziałeś…
- Głupio wyszło… nieźle się na mnie wściekłaś.
- Nie tylko trochę mnie zdziwiło to, że taki facet jak ty w ogóle zwrócił na mnie uwagę. W dodatku powiedziałeś mi coś na co nie byłam w ogóle przygotowana… Chcę, żebyś wiedział, że też coś do ciebie czuję.- powiedziałam patrząc się przed siebie, po chwili spojrzałam na Ney’a, który był zdumiony.
- Nie wiem co ci powiedzieć… Wiesz, że ja nie miałem pojęcia, że ty… że ja ci się mogę spodobać.
Jesteś wyjątkowa, bo każda dziewczyna, którą do tej pory spotkałem patrzyła tylko na to, że jestem piłkarzem albo, żeby tylko wskoczyć mi do łóżka.
- No nie mów że to drugie ci tak bardzo przeszkadzało.- zaśmiałam się.
- No po jakimś czasie troszeczkę tak. Dlatego tak bardzo mi się spodobałaś. Masz gdzieś to, że jestem piłkarzem i nie chcesz mi wskoczyć do łóżka przy każdej możliwej okazji.- powiedział i oparł głowę na moim ramieniu.
- Dobra chodź.- wstałam i podałam mu rękę, żeby podniósł się z podłogi. Zaprowadziłam go do salonu i wróciłam do kuchni. Dołączyłam do niego z tubką maści na stłuczenia, której się nieźle naszukałam, usiadłam obok niego i mu ją podałam.
- Chyba sobie sam poradzisz.- powiedziałam i spojrzałam na niego
-Taa…
Siedzieliśmy tak bez słowa przez dłuższą chwilę. Sprawdziłam godzinę.
- Wiesz co, ja już się będę zbierać, bo się zasiedziałam…
- Może zostaniesz jeszcze chwilę? No bo…- powiedział, gdy już stałam pod drzwiami. Otwarłam drzwi i zobaczyłam, że pada ulewny deszcz i ogólnie była okropna pogoda, nie zwróciłam na to w ogóle uwagi. Byłam zmuszona zostać u sąsiada.
- No to chyba sobie jeszcze posiedzę.- zaśmiałam się.
- Chciałem ci powiedzieć, że nie wyjdziesz bo pada, ale nie dałaś mi dokończyć.
- UUU! Zagramy?- powiedziałam pokazując mu pada i pudełko z fifą. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.
- A umiesz w ogóle… w to grać?- zapytał z jeszcze większym zdziwieniem.
- Gdybym nie umiała to bym się nie pytała.- zaśmiałam się, włączyłam konsolę i podałam mu pada.
Rozegraliśmy mecz, on pierwszy strzelił mi bramkę i stwierdził, że nie pobiję go, bo jest mistrzem w fifę i nie mam z nim szans. Kilka minut później przekonał się, że się mylił. W ostatnich minutach myśleliśmy, że gra zakończy się remisem, ale strzeliłam mu bramkę. Patrzył na mnie jakby chciał mnie tam zaszlachtować, ale po chwili zaczął się śmiać i zwrócił mi honor.
- Nie no, nie wiedziałem, że jesteś tak dobra!
- Ja też nie wiedziałam… Nie no… wiedziałam, ale nie wiedziałam, że cię ogram.- zaśmiałam się po czym dodałam.- Teraz to naprawdę się zbieram, jutro jeszcze do ciebie przyjdę zrobimy dogrywkę, co ty na to?
- Muszę poćwiczyć, bo nie wiem… coś sobie zrobię jak znów mnie okiwasz.
- Może lepiej nie rób sobie nic.- powiedziałam i pocałowałam go na pożegnanie.- Dobra, trzymaj się.- powiedziałam stojąc przy drzwiach. Wróciłam do domu około 20. Zadzwoniłam do mojej mamy, bo już sporo czasu się nie odzywałam, pewnie się martwiła. Porozmawiałam z nią i w pewnym momencie zadała mi niezręczne pytanie.
- Ty chodzisz z tym… piłkarzem? Nie wiem jak on tam ma…
- Z Neymarem? Skąd ten pomysł?
- No tak… z nim. Wiesz, jeszcze czytam gazety, piszą tam o jego nowej dziewczynie. Jak zobaczyłam zdjęcie, na którym jesteś razem z nim to pomyślałam, że rzeczywiście jesteście parą.
- Nie! To mój przyjaciel, poza tym… może coś w tym jest-. pomyślałam-… nie ważne.
- Tylko pamiętaj! Jestem za młoda, żeby zostać babcią!
- Jezuuu! Mamooo!
- Przepraszam…  Ja już będę kończyć. Trzymaj się kochanie.
- Dobranoc.
Mama dobiła mnie tym tekstem, śmiałam się z tego paręnaście minut. Poszłam do łazienki, chcąc wziąć kąpiel. Weszłam do łazienki i zobaczyłam Marc’a, który stał i przeglądał się w lustrze, był w samych bokserkach, na szczęście mnie nie zauważył. Tego się nie spodziewałam, Paulina mogła mi powiedzieć, że będziemy miały gościa. Poszłam do drugiej łazienki i wzięłam szybki prysznic, wróciłam do mojego pokoju i próbowałam zasnąć, ale cały czas miałam widok Ney’a przed oczami. Po 2 godzinach w końcu udało mi się zasnąć.





I jak się podoba? :D To był chyba najprzyjemniejszy do napisania rozdział dla mnie :3 wiadomo czemu, mam nadzieję, że równie przyjemnie się go czytało ;)
CZYTASZ= KOMENTUJESZ
( To baaardzo motywuje)

Rozdział 9

Usłyszałam pukanie do drzwi mojego pokoju.
- Nie ma mnie!
- Alex, mogę wejść?- to była Paulina
- Proszę!
- Chodź, przejdziemy się, czy coś. Nie możesz siedzieć tak cały czas w czterech ścianach.
- Ok.
- Idziemy na kawę?
- Możemy iść do parku czy coś… Mam lepszy pomysł! Mam przecież kupę kasy na koncie. Idziemy do centrum handlowego.- powiedziałam z podekscytowaniem.
-Ale ja nie mam przecież dużo…
- Oj przestań! Ja stawiam.- powiedziałam i walnęłam ją lekko w ramię.
- Dobra.- powiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy.
Pobiegłam się szybko przygotować. Ubrałam się w szorty i luźną koszulkę.
 Znalazłam jeszcze jakieś dodatki i uzupełniłam mój ubiór. Zrobiłam sobie lekki makijaż. Spięłam włosy w wysokiego kucyka i byłam gotowa do wyjścia.
Po kilkunastu minutach byłyśmy już w centrum handlowym. Łaziłyśmy po sklepach dobre 3 godziny, kupiłyśmy sobie chyba tonę ciuchów, wydałyśmy sporą sumę, ale jakoś nie miałam z tym problemu. Usiadłyśmy z przyjaciółką na ławce i gadałyśmy. W końcu zebrałyśmy się do domu. Kiedy przechodziłyśmy obok domu Ney’a zauważyłam, że stoi on przy aucie i obejmuje jakąś ładną brunetkę. Stanęłam jak wmurowana i gapiłam się na nich kilka sekund, ale zebrałam się do kupy i poszłam jak gdyby nigdy nic. Weszłam do domu i zaraz po rozpakowaniu zakupów złożyłam Pauli kolejną propozycję.
- Ej obczajmy jakiś film, powygłupiajmy się, co ty na to?
- Chciałabym ale już jestem umówiona z  Marc’iem. Przepraszam, zapomniałam ci powiedzieć.
- Spoooko, dam sobie jakoś radę, może pomogę ci się uszykować?
- Świetnie!
Jak powiedziałam tak też zrobiłam. Po godzinie Paula wyglądała jak bóstwo, była z tego powodu bardzo zadowolona. Marc przyjechał po nią i zostałam sama jak palec. Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się czym się zająć.
Włączyłam telewizor, przeglądałam kanał za kanałem, ale nie było nic ciekawego. Zaczęłam myśleć o tym, żeby pójść do Neymara i pogadać z nim w końcu. Ale przecież u niego była ta dziewczyna. Po kilkunastu minutach zdecydowałam, że prędzej czy później muszę z nim pogadać, po chwili stałam już pod jego domem, zadzwoniłam do drzwi i po chwili moim oczom ukazała się ONA… z bliska była jeszcze ładniejsza.
- Hej, jest Neymar?- zapytałam niepewnie
-Tak, wejdź, zaraz go zawołam.- wydało mi się trochę dziwne, bo była do mnie przyjaźnie nastawiona, myślałam, że prędzej się na mnie rzuci, a tu proszę… nieważne. Po chwili dziewczyna wróciła z Neymarem, który był trochę przybity.
- Alex!? Cieszę się, że cię widzę.- powiedział radośnie.
- Chciałeś pogadać, więc jestem, ale nie wiem czy to odpowiedni moment, może nie będę przeszkadzać.
- To jest moja siostra, poznajcie się.
- Siostra?- zapytałam z niedowierzaniem.
-Rafaella.-  dziewczyna uśmiechnęła się i podała mi rękę.
- Alex, miło mi.

Kiedy dowiedziałam się, że to jego siostra to kamień spadł mi z serca.
Nie zwróciłam w ogóle uwagi na to, że są niesamowicie podobni do siebie.
Po chwili Ney chwycił mnie za rękę i zaprowadził do salonu, żeby pogadać.
- Chciałem ci się wytłumaczyć. To co mówiłem wczoraj to prawda, podobasz mi się i …
- To czemu ty i Zuza…
- To ona zaczęła. Wróciłem na imprezę zaraz po tobie, przecież mnie widziałaś. Stałem pod ścianą i chciałem jakoś do ciebie zagadać i przeprosić za to co chwilę wcześniej powiedziałem. Podeszła do mnie Zuzka i chciała pogadać, poszliśmy na górę bo twierdziła, że to ważne, że też niczego się nie domyśliłem, w ogóle to ona zachowywała się tak jakoś dziwnie… jakby się najarała czegoś i…- nie dokończył mówić bo przerwał nam dzwonek mojego telefonu. Przeprosiłam i stanęłam na korytarzu, odebrałam. Dzwoniła Paulina, była cała roztrzęsiona.
- Alex! Zuzka miała wypadek.
- Jak to?- krzyknęłam przerażona.
- Spowodowała wypadek, bo wzięła wcześniej jakieś prochy i… nie żyje. Przewieźli ją do szpitala, ale była w stanie krytycznym, próbowali ją ratować, ale nie dali rady.- powiedziała i rozpłakała się, tak samo jak ja. Rozłączyłam telefon. Zrobiło mi się ciemno przed oczami, zemdlałam. Gdy się ocknęłam zobaczyłam jak Ney i Rafaella stoją nade mną przerażeni. Gdy się podniosłam zobaczyłam wyraźną ulgę na ich twarzach. Mocno przytuliłam chłopaka.
- Przepraszam, że ci nie wierzyłam, ale zrozum mnie.
- Jasne, też pewnie bym się tak zachował na twoim miejscu. Ale co się stało, że…
- Chyba za dużo emocji jak na jeden dzień.- uśmiechnęłam się. Po czym dodałam.
- Dzwoniła Paulina i powiedziała mi o tym, że Zuza miała wypadek, była naćpana i lekarze nie zdołali jej uratować.- łza spłynęła mi po policzku, chłopak jeszcze bardziej mnie przytulił.
-Przykro mi…
-Wiedziałam, że prędzej czy później tak skończy… Miała kiedyś problem z narkotykami, przestała brać a teraz znów…
Po otrzymaniu tej okropnej wiadomości musiałam się komuś wygadać. Wypadło na Ney’a. Po długiej rozmowie odprowadził mnie do domu. Paulina wróciła niedługo po mnie. Byłyśmy przygnębione całą tą sytuacją. Siedziałyśmy w salonie i nie wiedziałyśmy co ze sobą zrobić.
- Jak było na kolacji?- zapytałam po długim milczeniu. Pomyślałam, że może trochę poprawię atmosferę.
- Całkiem przyjemnie. Wiesz, że Marc to naprawdę fajny facet. Myślałam, że jak każdy piłkarz jest takim dupkiem.-nastała chwila ciszy- Przepraszam...-powiedziała zmieszana.
- Za co mnie przepraszasz?
- No bo Ney…
- Właśnie! Zapomniałam ci powiedzieć. Jak wyszłaś z Marc’iem to poszłam do niego do domu. Otworzyła mi jakaś dziewczyna, pomyślałam, że przygruchał sobie znowu jakąś, ale kamień spadł mi z serca, kiedy powiedział mi, że to jego siostra.
-Serio? I jak? Co mówił?- powiedziała podekscytowana.
- No, że mówił prawdę jeśli chodzi o jego uczucia do mnie i że to nie on zaczął całować…- trochę znowu posmutniałam, bo w końcu Zuzki już z nami nie ma.
-A ty?
- Ale co?
- Coś do niego… czujesz?
- Nie wiem… lubię go, naprawdę go lubię. Kiedy tylko o nim pomyślę to robi mi się gorąco.
- Zabujałaś się w nim!- powiedziała rozentuzjazmowana i wyszczerzyła się
- Uwielbiam spędzać z nim czas, mimo tego, że znam go strasznie krótko to… może masz rację.
- Czemu po prostu mu tego nie powiesz?
- Nie chcę, żeby powtórzyła się sytuacja z Michałem. Nie chcę znowu się zawieść. Skąd mam wiedzieć, że on naprawdę coś do mnie czuje, może po prostu chce mnie zaciągnąć do łóżka, a ja przecież nie…
- Przecież, gdyby cię chciał przelecieć, to od razu by to zrobił a nie wyznawał ci coś takiego... A ta jego siostra? Może pogadaj z nią, żeby się upewnić... nie wiem zrobisz jak będziesz chciała.
- Ty to masz dziewczyno łeb!- uśmiechnęłam się i poczochrałam ją po głowie.






Mam nadzieję, że się nie gniewacie za to, że nie dodałam tego rozdziału wcześniej :)
CZYTASZ= KOMENTUJESZ
(to baaardzo motywuje <3 )

The Versatile Blogger Award

1. Podziękować nominującemu blogerowi ;

2. Pokazać nagrodę Versatile Blogger Award na swoim blogu ;

3. Ujawnić 7 faktów o sobie ;

4. Nominować 7 (lub więcej) blogów ;

5. Poinformować o tym fakcie autorów nominowanych blogów .

1. Jeeeejku, niesamowicie się cieszę z tej nominacji :)

DZIĘKUJĘ Inezzz <3
Jestem na prawdę zaskoczona.

O mnie:

1. Mam na imię Ola, mam 15 lat
2. Uwielbiam czytać i pisać opowiadania.
3.Lubię grać w gry komputerowe, jestem posiadaczką Play Station 3 i 4 i
sporej kolekcji gier :3
4. Jestem straaasznym leniuchem.
5. Słucham dubstepu, electro, trochę metalu...
6. Mam bardzo bujną wyobraźnię, która czasami się przydaje a czasami
mam jej po prostu dosyć :P
7. Moim największym marzeniem jest skok ze spadochronem :D


Nominuję:
 http://neymarjunior199.blogspot.com/
 http://nowa-znajomosc.blogspot.com/
 http://niekomentuj.blogspot.com/
 http://nir-mi-love-forever.blogspot.com/
 http://njr-d.blogspot.com/
 http://je-danse-avec-le-vent.blogspot.com/
 http://neymar-opowiadania.blogspot.com/

Rozdział 8

Szybko zerwałam się i pobiegłam za nim.
-Neymar! Zaczekaj no!
-Czego ty jeszcze ode mnie chcesz?!- odwrócił się i wydarł na mnie
- O co ci chodzi? Co to miało być?
- Do jasnej cholery! Nie widzisz tego?
- Niby cze…
- Podobasz mi się… cholernie mi się podobasz. Jak zobaczyłem jak się z nim całujesz to myślałem, że mnie tam ch*j strzeli.
- Uspokój się.- powiedziałam i objęłam go mocno.
-Przepraszam, kretyn ze mnie.
- Chodź, porozmawiajmy.- powiedziałam, chwyciłam go za rękę i zaczęłam zmierzać w kierunku ławki, która była nieopodal. Usiadłam, Ney obok mnie i zaczął mówić, patrzyłam na niego uważnie.
- Słuchaj, wiem, że znamy się krótko, bardzo krótko, ale… namieszałaś mi w głowie, nie mogę przestać o tobie myśleć, jesteś świetną dziewczyną i… wydaje mi się, że coś do ciebie czuję.- kiedy usłyszałam co do mnie powiedział to dosłownie szczęka mi opadła. Nie wiedziałam co odpowiedzieć.
-Ale… Przecież poznaliśmy się wczoraj a ty wyskakujesz mi z takim czymś? Żartujesz sobie?- powiedziałam, wstałam z ławki i zaczęłam zmierzać w kierunku domu Marc’a. Weszłam do domu i poszłam do Pauliny, która siedziała akurat sama przy wysepce kuchennej i powiedziałam jej o tym co przed chwilą usłyszałam z ust piłkarza.
- Al, przecież to nic złego. Nie powiedział nic takiego, może rzeczywiście trochę przesadził, ale jeśli mu się podobasz to chyba dobrze. No nie?- uspokoiły mnie trochę jej słowa. Zauważyłam, że Neymar wchodzi do domu i staje pod ścianą, po chwili podeszła do niego Zuza i chwyciła go za rękę, poszli na górę. Wiem, że nie powinnam się wcinać, ale po chwili poszłam za nimi. To co zobaczyłam totalnie mnie rozwaliło. Neymar całował Zuzę, a ona go rozbierała. Nie wytrzymałam tego widoku i zaczęłam się na nich drzeć.
- Co wy kurwa wyprawiacie?- krzyknęłam i odepchnęłam Zuzkę od Ney’a .
- To nie tak jak myślisz!- krzyknął Neymar
- Nie? To jak kurwa? Myślałam, że to co przed chwilą powiedziałeś to prawda, ale widzę, że jak ci nie wyszło ze mną to zabrałeś się za nią!- krzyknęłam, spoliczkowałam Neymara i wybiegłam z domu. Wezwałam taksówkę i wróciłam do mojego domu.

*Ney*
Widząc jak Alex całuje Tello, coś we mnie pękło. Nie mogłem znieść tego widoku. Nie mogłem znieść tego, że to nie ja ją całuję tylko ten dupek.
Po chwili cisnąłem butelką o ścianę i wybiegłem. Usłyszałem jak ktoś mnie woła, to była Al. Pogadaliśmy i chyba trochę przesadziłem. Strasznie się na mnie wkurzyła i wróciła na imprezę, po chwili też postanowiłem się tam udać. Stanąłem pod ścianą, zastanawiałem się jak zagadać do Al. Moment później podeszła do mnie Zuza, powiedziała, że chce ze mną pogadać na osobności, więc poszliśmy na piętro. Zachowywała się jakoś dziwnie, nie wiem jakby była jakaś naćpana, czy coś. Chciałem wysłuchać co ma mi do powiedzenia, ale ona od razu podeszła do mnie i zaczęła całować, robiła to w taki sposób, że nie mogłem jej od siebie odepchnąć, zaczęła zdejmować mi koszulkę. Usłyszałem jak Alex się na mnie wydziera i po chwili walnęła mi z liścia. Czułem się jak dupek. To co mówiłem Al było prawdą. Ta dziewczyna naprawdę niesamowicie na mnie działa, mimo tego, że poznałem ją niedawno. Nie chciałem, żeby była dziewczyną „na jedną noc”. Czułem do niej coś… nie potrafię powiedzieć co, ale naprawdę to było szczere.

*Alex*
Wróciłam do domu, zamknęłam drzwi i pobiegłam do sypialni. Rzuciłam się na łóżko i zaczęłam jeszcze bardziej płakać. Nie wiem dlaczego aż tak bardzo zadziałało na mnie to co moment wcześniej zobaczyłam. Może dlatego, że rzeczywiście sama coś czułam do Ney’a. Czułam się podle, chciałabym, żeby to był tylko zły sen. Leżałam tak i po jakimś czasie zasnęłam. Obudziłam się koło 9⁰⁰  strasznie bolała mnie głowa. Ubrałam szlafrok i poszłam do kuchni po jakieś leki przeciwbólowe. Zastałam tam Paulinę, która robiła sobie kawę.
- Hej Alex, co się wczoraj stało na imprezie?- zapytała zmartwiona
- Wiesz co, myślałam, że Ney jest fajnym facetem, ale się przeliczyłam.- powiedziałam wgapiając się w podłogę, łza popłynęła mi po policzku.
- Co on znowu odwalił?- powiedziała przytulając mnie
- Myślałam, że to co wczoraj mi powiedział to prawda, że rzeczywiście coś do mnie czuje, miałam nadzieję, że to się jakoś ułoży…- powiedziałam i zaczęłam płakać. Opowiedziałam jej co się wydarzyło a Paulina patrzyła na mnie z niedowierzaniem.
- Co jak co, ale tego to bym się po Zuzce nie spodziewała.- powiedziała po chwili milczenia
- Ja też nie, nie chcę jej znać. Przecież wiedziała że…- nie dokończyłam bo przerwał mi dzwonek do drzwi.
- Ja otworzę.- powiedziała Paula. Poszła otworzyć drzwi a ja stałam za rogiem i słuchałam z kim rozmawia. To był Neymar.
- Paula wpuść mnie, chcę porozmawiać z Alex.
-Zapomnij!- powiedziała stanowczo.
- Proszę cię! Muszę z nią pogadać, to ważne.
- Spadaj stąd, jesteś zwykłym dupkiem!- krzyknęła i z jej ust poszła wiązanka przekleństw.
- Ok. Proszę przekaż jej tylko, że tutaj byłem.- powiedział zrezygnowany i poszedł sobie. Poszłam do mojego pokoju i położyłam się w łóżku, leżałam tak kilka godzin. Czułam się fatalnie. Spojrzałam na wyświetlacz mojego telefonu, widniało na nim 21 nieodebranych połączeń od Neymara i 7 nieprzeczytanych wiadomości. Przeczytałam tą ostatnią o treści „Wiem jak to wyglądało, ale to nie moja wina, proszę cię uwierz mi.” Znów zaczął dzwonić mi telefon, odebrałam, usłyszałam smutny głos Neya.
-Czego ty jeszcze ode mnie chcesz?- krzyknęłam do słuchawki
-Proszę cię, spotkajmy się. Chcę ci wszystko wytłumaczyć. - Co chcesz mi wytłumaczyć? Nie jestem głupia! Zostaw mnie w spokoju.- krzyknęłam znowu i rozłączyłam. Rzuciłam telefon na szafkę i znów położyłam się do łóżka. Przemyślałam wszystko  i postanowiłam, że chyba jednak powinnam się spotkać z Neymarem, dać mu szansę się wytłumaczyć.





Totalna beznadzieja :( przepraszam, że ten rozdział taki do dupy, ale nie mam kompletnie pomysłów :/ mam nadzieję, że wybaczycie mi to :( Postaram się poprawić w następnych rozdziałach :<

CZYTASZ= KOMENTUJESZ
(to bardzo motywuje) :*

Rozdział 7

Byliśmy już pod hotelem, puściłam sygnał do Zuzy, która już za chwilę wyszła z budynku. Wysiadłam z auta i poszłam przywitać się z przyjaciółką. Przytuliłam ją mocno i zapytałam
- Jezu Zuzka co się stało?- dosłownie przeraziłam się, widząc w jakim ona jest stanie.
- Al! Jestem załamana. Przyjechałam tu z moim chłopakiem, a on już na drugi dzień po naszym przyjeździe zdradził mnie z jakąś hiszpanką.- ledwo to z siebie wydusiła, zaczęła płakać.
- A może po prostu to jakaś znajoma, czy ktoś?- palnęłam głupio.
- I dlatego pieprzył ją w naszym wspólnym łóżku?!- jeszcze bardziej zaczęła płakać. Przytuliłam ją mocno i powiedziałam, żeby się uspokoiła. Stała tak kilka minut wtulona we mnie. Uspokoiła się trochę i zapytała kto ze mną przyjechał.
- To jest Neymar, mój… kolega.
- Neymar? Zupełnie jak mój ukochany piłkarz! Nieee… nie gadaj tylko…..- powiedziała z już nieco weselszą miną. Uśmiechnęłam się do niej znacząco i powiedziałam.
- To jest TEN Neymar, kochana.
- Serio? Boże! Spójrz na mnie! Jak ja wyglądam!? Nie mogę się mu pokazać w takim stanie!.- spanikowana wydzierała się tak i miotała się, nie wiedząc co robić. Miałam niezły ubaw, patrząc co ona wyczynia.
- Uwierz, widział mnie w o wiele gorszym stanie, więc i twój widok zniesie.- uśmiechnęłam się szeroko i chwyciłam za jedną walizkę i zaczęłam zmierzać w kierunku auta Ney’a. Przeszłam kilka kroków i odwróciłam się, widziałam, że Zuza stoi z otwartą buzią i patrzy na mnie z niedowierzaniem.
- No chodź! Przecież on nie gryzie.- powiedziałam wskazując na chłopaka.- Przecież zawsze chciałaś go poznać, a teraz boisz się do niego podejść?- Neymar bacznie przyglądał się temu co robimy. Widziałam, że ledwo powstrzymywał się od śmiechu.
-Ale ja naprawdę nie… A jak powiem coś głupiego i się zbłaźnię?
- Dziewczyno ogarnij się, chodź już, nie będziemy tak stały tutaj jak kołki!- powiedziałam unosząc głos.
-Okej, przepraszam.- powiedziała, po czym podeszła do mnie i razem stałyśmy przy aucie. Neymar wyszedł, żeby pomóc nam wpakować walizki, ale na początku postanowił się przedstawić. Podszedł do Zuzi i podał jej rękę
- Hej, jestem Neymar.- powiedział uśmiechając się przy tym.
- Zuza…- powiedziała z otwartą buzią, spoglądała na chłopaka z niedowierzaniem. Zamienili kilka zdań.
- To jak idziemy?- wtrąciłam.
- Jasne.- powiedział Neymar zamykając bagażnik.
Zorientowałam się po jakimś czasie, że nie jedziemy w kierunku mojego domu.
-Ney! Gdzie ty do cholery nas wieziesz?- zapytałam lekko wkurzona i zdezorientowana.
-Jedziemy na imprezę do domu Marc’a. Zadzwonił do mnie jak czekałem na was w aucie.
- Ale czemu nic mi nie powiedziałeś?
- Nawet nie dałybyście mi dojść do słowa!
Całą drogę na imprezę przemilczeliśmy, bo nie wiedziałam co mu strzeliło do głowy żeby bez pytania nas tam zawoził. Nie byłam na niego już wkurzona, tylko udawałam, żeby przemyślał ten głupi pomysł.
Dojechaliśmy na miejsce, wysiedliśmy z auta, pan da Silva podszedł do mnie i przytulił mocno
-Przepraszam, nie gniewaj się.- powiedział smutnym głosem.- Spojrzałam na niego i się szeroko uśmiechnęłam.
- Nie gniewam się głuptasie.- wyszczerzyłam się jeszcze bardziej i klepnęłam go lekko ręką w tors.
Weszliśmy do domu i zobaczyliśmy, że Paulina i Bartra namiętnie się całują. Stanęłam i kaszlnęłam, żeby kapnęli się że już jesteśmy.
Paula kiedy tylko zobaczyła Zuzię podbiegła do niej, przytuliła ją tak mocno, że myślałam, że ją tam za moment  zgniecie.
- Kochana, jak ja cię długo nie widziałam! Skąd ty się tutaj wzięłaś?
-Długo by opowiadać
- Mhmm… To jest Marc, poznajcie się.- powiedziała i skinęła ręką do chłopaka, który za moment do nich podszedł.
- Miło mi, jestem Zuzia.- przedstawiła się podając rękę.
- Marc, miło mi.- powiedział i się uśmiechnął.
Za kilka minut pojawili się chłopcy z drużyny, w tym Tello, który widocznie wpadł w oko Zuzce i odwrotnie. Wszyscy znaleźli sobie jakieś zajęcie tylko nie ja, chłopcy nawalali w fifę, dziewczyny zapewne plotkowały, a ja siedziałam na kanapie i było mi strasznie smutno. W pewnym momencie pan Bartra zawołał wszystkich do salonu i oznajmił że będziemy grali w butelkę, wszyscy usiedli w kółku i czekali na kogo wypadnie, z racji tego, że wszyscy byli nawaleni w trzy dupy, martwiłam się trochę o to, co będą wymyślać. Zuza kręciła butelką, no i  oczywiście, że wypadło na mnie, bo jakby inaczej…
-Co tam masz dla mnie Zuzanno?
- Masz przelizać się z tym, na którego teraz wskaże butelka.- powiedziała po czym ponownie zakręciła butelką. Wypadło na Tello.- byłam trochę zdenerwowana, bo nie przypadł mi ten koleś do gustu… no ale. Obiecałam, że to zrobię i zrobiłam. Podeszłam do niego i zaczęłam całować, momentalnie żołądek podjechał mi do gardła, chciałam jak najszybciej się od niego oderwać. Skończyłam i w międzyczasie zobaczyłam jak Neymar rozbija butelkę na ścianie, po czym wybiega z domu.

CZYTASZ= KOMENTUJESZ